Fletchervozen

Een paar weken geleden vertoefde ik met mijn moeder in een Fletcher hotel in de buurt van Nijmegen. We dronken Sauvignon, wandelden, maakten fietstochten en genoten van de biotoop van de mini-maatschappij waar zo het gemiddelde Fletcherpubliek uit bestaat; twee quinoa-vriendinnen, de familie Fleecejack, de Rolex en Michael Kors-stelletjes, random Spaanse toeristen die om zich heen keken met een melancholieke blik die aangaf ..”Waar is de tinto de verano?”

Er was ook een klein zwembad, wat via een The Shining-achtige gang te bereiken was.

En wat een zwembad! Een papiertje met “Kom aub niet aan deze draad!”, de onmiskenbare geur van chloor en bedomptheid – een lik verf en een open raam zou geen kwaad kunnen. De zweem van onwelvoeglijke praktijken en spannend loeren werd door elke hoek uitgeademd. Ik had wel zin een paar baantjes trekken (ook al was het een Playmobilbad en was ik binnen een halve minuut aan de overkant met mijn lange lichaam) dus ik trok mijn zwembroek aan en nam mijn handdoek mee. Mijn moeder lag lekker op de kamer haar E-book te lezen.

In het midden van het bad lag een stelletje. Zij met half opgetrokken knieën om hem heen, haar armen om zijn schouders. Er klonken geluiden van intiem gefluister en gezoen. Mijn eerste reactie was rechtsomkeert te maken en dit gelukzalige duo in hun weekendroes fijn verder te laten flikflooien maar ik wilde gewoon zwemmen en vond dat ik daar net zoveel recht op had als zij.

Vervolgens voltrok zich een merkwaardige scène. De man, mager en lang, ging verwoed baantjes trekken. Hij moest hierbij moeite doen om zijn bril op te houden. De vrouw, met een knerpende, schelle stem lachte hem uit: “Je kan toch veel sneller schat!” De man ging nog harder praten dan de vrouw. “Wedstrijdje doen?” Zo ging dit een tijdje door, het geplens en geplons hand in hand met steeds harder gepraat tot het bijna verwerd tot een ‘screaming match’.

Dit “awkward” gedrag leek voor te komen uit het feit dat ik ze had betrapt. Zij moesten duidelijk laten merken dat zij aanwezig waren, wat opvallend was, omdat ze dat daarvoor ook al lang waren. Werd ik gestraft voor het verstoren van hun erotische aquarobics ?

Ging het hier om een liefde die hervonden was na jaren langs elkaar heen leven? Hebben zij elkaar ontmoet tijdens een seminar in Ruurlo? Een affaire..zij is getrouwd en hij is getrouwd en het Fletcherbad is de poel des verderfs?

Na een paar baantjes en suizende oren van het gekrijs van de dame, weerkaatsend tegen de oude, kapotte tegels, had ik er genoeg van en met mijn handdoek strak om mij heen geslagen trippelde ik door The Shining-gang terug naar mijn kamer.

Het stel was nog lang die avond voer voor mijn moeder en ik om menige grap over te maken.

2021…en de jaren daarna

Het Roze Leger was in opmars. Na het zoveelste geweldsdelict waarbij onzekere homofoben uithaalden naar de LGTBQI-community was het leger van militante queers, flikkers en wat dies meer zij uitgegroeid tot vijfhonderd. Zij paradeerden ’s nachts door de straten met Uzi’s die waren versierd met de Bedazzler Plus.

Bepaalde media spraken van een ‘Covid-voordeeltje’ ; niemand durft nog een nicht of pot in elkaar te trimmen. De woordvoerder van het leger was niet knuffel-cop Ellie Lust, maar een voormalige Syrische asielzoeker die niet onverdienstelijk kon dansen en zingen en leefde voor zijn home videos waarin hij in een pikante outfit duidelijk maakte dat je totaal geen sportschool nodig had, je kon het net als vorig jaar, thuis doen.

Er was een fake vaccin ontworpen door de Republikeinse partij, wat professor-vriendjes van Kim Jong-un, een handjevol ambitieuze scheikundigen uit China en een voodoo-priester uit Haïti.

Het was getest op Boris Johnson..dit keer overleefde hij het niet. De uitvaart werd via Zoom bijgewoond door The Queen.

Edmond de Rothschild vertelde aan de wereld, via een satelliet-verbinding aan boord van zijn jacht, dat alle conspiracy-theorieën klopten. Hij eindigde met een nipje aan zijn zelf verzonnen cocktail die hij ‘Illuminatissima’ had gedoopt.

O, er was een tweede golf. En een derde. Na de zoveelste meme van een kilometer-lang rietje waaruit buurtbewoners een hippe Gin and Tonic dronken haakten de meeste mensen wel af.

Een hippe tent, waar je een vegan hamburger en een fles biologische wijn voor twintig euro kon afhalen, werd bestookt met Molotov cocktails. Op de stoep voor de tent was een graffiti te lezen ‘Namens de Lockdown slachtoffers’.

Mensen deden net alsof ze pas recentelijk het contact met elkaar waren kwijtgeraakt. Ach, wat waren de bewoners van moeder Aarde naïef. Het was allemaal nét even te laat.

Het nieuwe normaal veranderde in een fetish.

Lichtblauwe mondmaskers en blauwe hygiënische handschoenen waren ‘generic’.  Custom-made rubber was de shit, en dat was terug te zien aan het aantal volgers op je Instagram.

De gebarentolk kreeg haar eigen YouTube kanaal en had binnen 24 uur 800,000 volgers.

Wegens zijn onnavolgbare charme en ‘insight’ werd Mustafa Marghadi directeur van de NPO.

Er werden 4000 nieuwe vogelsoorten ontdekt.

Er werd 60 procent minder vlees gegeten.

40 procent van de Nederlanders had een eigen moestuin, waarvan zij konden eten.

Vier supermarkt-ketens investeerden vijftien procent van hun jaaromzet in goede doelen ten bate van Afrika en Azië.

De wereld was niet bescheiden geworden of nederig. Er was geen moment van overweging, overpeinzing, meditatie. De mensheid eiste een goed leven. De mensheid liep rond met een open, kwijlende, gretige, gierige mond. Het was nooit goed. Het was nooit goed genoeg.

De ‘reset’  had weinig uitgehaald. Nog een keer scrollde God door zijn instagram-feed. Hij rekte zich uit, leunde achterover. Hij was moe. Hij deed het licht uit.

Het was donker.

 

 

De kleine man

De kleine man liep

door verlaten straten

uitgestorven dorpen

hij kon niet raden

of iemand dood was of sliep

Zijn voeten deden zeer

en binnen in hem

was het kil en droog

wie sprak de waarheid,wie loog?

Hij kwam niemand tegen

bleef lopen

net als de tranen over zijn wangen

de wolken lachten

en zeiden “Kijk, hij is vrij en toch gevangen”

Els !

Vaak is het een Els. Ik denk weleens dat ze online op de Els-website een berichtje heeft gestuurd aan de andere Elsen om een ‘galerietje’ te doen of ‘effe te Stedelijken’. Dus, voor het lezersgemak, noem ik haar in deze context nu maar even Els.

Je kan Els herkennen aan een paar items; de ‘gekke’ schoen – bijvoorbeeld met een Delfts blauw tegelmotief of een spontane geometrische buitenissigheid – de ‘stoute’ bril – gewaagd indigoblauw montuur, grote glazen à la Lidewij of helemaal zwart, montuur en glazen in de trant van Jackie O’ of, toch afglijdend naar een meer parvenu/bourgeois schaal, Anna Wintour. Tevens een ketting is onontbeerlijk maar wel duur en raar, een messing ovaal die door een parabool heen schiet is het wel het minste. Ketting, bril en schoen zijn ‘gecovered‘.

Els heeft denk ik wel VWO gedaan, was een paar jaar hoofd personeelszaken van laten we zeggen – de Bijenkorf, vrijwilligerswerk bij de meiden op zaterdag met hockey is ze ook niet vies van en komt meestal uit Bergen of Bussum. In het kielzog van Els zweeft vaak een wat lievere, zachtere vrouw. Ik noem haar hier even Margje. Margje trekt een horoscoop, masseert haar knieholtes met amethyst en is meer van de spirituele, warme kleuren en fladderige blouse, jas of Thaise vissersbroek.

 

Voorbeeld: Een overzichtstentoonstelling van een bekende Franse symbolist. (De kunststroming die op het actuele moment de rigueur is doet er niet veel toe, Els krijgt ogen als schoteltjes bij het horen van de naam Braque en de volgende maand weer harde tepels van de Pre-Rafaëlieten).

Met een penetrante, schelle stem leest Els Margje de les, over perspectief, kleurgebruik, de hantering van krijt dan wel kwast en wat dies meer zij. Margje knikt, terugzuchtend (je zucht en ademt tegelijkertijd in, probeer maar eens zonder een near-hyperventilatie aanval te krijgen), haar hoofd ietwat schuinhoudend. In een dolle bui zal zij de licht-doorschijnende vleermuismouw van haar kunstfee-gewaad plotsklaps naar links dan wel rechts uitslaan – in een live imitatie van de uitleg van Els – een andere museumbezoeker nog nét niet knock-out meppend.

0909

 

Na uren door de zalen gezwalkt te hebben nuttigt Els (sans of avec Margje) een salade en een bronwater in het  museumrestaurant. In de rij voor het buffet probeert ze voor te dringen maar het is puur de kift want andere dames en heren bestellen eenvoudigweg een kleffe vette tosti of een groot stuk appeltaart. Zij hebben net iets meer schijt aan hoe interessant ze gevonden moeten worden. Ostentatief wordt uiteraard de catalogus gekocht – absoluut géén snuisterijen; van Gogh-puntenslijpers of Picasso-onderzetters !! – en de kans is 999 op de 1000 dat ze in de trein een collega-Els tegenkomt. Dan klinkt de Els herkenningsgroet, een afgemeten, blafferig, keihard ‘Hé!’ Elsen aanschouwen is al doodvermoeiend. Kun je nagaan als je er een bent!

Pablo date tori #1 ( 2011 )

Ik kreeg de indruk van een hele vrolijke, sportieve, avontuurlijke man. Laten we deze man voor het gemak even Pablo noemen. Pablo liet zien op zijn foto’s dat hij heel vaak naar de sportschool ging, maar de vrolijke wandeltochten en onbekommerde vakantiekiekjes lieten mij weten dat dit iemand was die goed kon ontspannen. Ooit heb ik gehoord dat je mannen zonder lippen nooit moet vertrouwen maar het dunne streepje van Pablo zag ik voor het gemak over het hoofd. Hij had ook hele leuke ogen en had wel iets geils, zo’n Spanjool op een Kawasaki racend door de bergen. De chat verliep soepel en vrij snel spraken we wat af. (Dit is voor mijn doen al vrij uniek). Mijzelve had ik ingedekt door het medenemen van een fles wijn, daarmee aangevend dat ik niet na het drukken op deurbel kort daarop met mijn broek op de knieën in de lobby (zou daar een poster hangen van een toreador? Of was dat teveel gevraagd?) zou staan. Helaas, deze meneer was reeds besprenkeld met het Pan-Europese ex-pat poeder. Een steriel mortuarium gay huis, zwart en wit. Altijd erg charmant is een tv die aanstaat met volume voluit, het liefst nog een hele foute zender zoals RTL of SBS6. Bij mijn binnenkomst werd de TV niet uitgezet, noch het volume zachter. Ik haalde diep adem en ging geloof ik wat stewardess-achtig zitten op de canapé. Als ik me niet vergis was er een schuin oog van hem wat denkbeeldig het ‘masculine’ hokje uitvinkte. Het was een stoere kleine man, met korte O-beentjes, een goed figuur en inderdaad zeer getrainde armen. Het hoofd was niet zo’n succes, en er waren wat romeo-jaren online afgesnoept. Ik zat uiterst rechts op de bank en hij uiterst links met de blèrende tv aan op de achtergrond. Het gesprek begon met het weer, hoe was je dag, kon je het makkelijk vinden, enzovoorts. Had hij me uitgenodigd uit beleefdheid? Wilde ik hier zelf wel zijn? Het steriele huis en de schreeuwende veletisie maakten het erg banaal. De date werd ontdaan van luchtigheid of humor. Dus gaf ik braaf antwoord maar luisterde niet naar mijn gevoel. Mijn gevoel was namelijk Na Dit Glaasje Rioja Wegwezen. Maar de Rioja was lekker, en vertroebelde mijn kritische vermogen – wat an sich niet erg is, want misschien wordt het na anderhalf uur toch wel heel leuk – en ja, ik ken eerlijk gezegd geen éen heaumeau die dit tijdens een date niet gedacht heeft. Soms zijn er drugs in het spel, voor sommige, soms is er drank in het spel, eenzaamheid. Wie kan zeggen wanneer je behoefte hebt om iemand aan te raken? Ik geloof niet dat het louter geilheid is. Na een half uurtje, ik weet niet meer precies hoe we er op  kwamen maar we belandden in een discussie over Spanje en Nederland. Nadat we een tijdje hadden gekletst over klompen en tapas trok ik het oorverdovende tv geluid en lawaai niet meer. Ik vroeg ‘ Mag het misschien wat zachter?’ Pablo trok een wenkbrauw op. Er werd een klein beetje gespeeld met de remote en de volumeknop. Het was nog steeds vreselijk hard, maar ik besloot te fantaseren dat Winston Gerschtanowitz en Bram dan maar naar ons op de canapé aan het kijken waren, je moet toch wat. De Rioja luidde het uur van de waarheid in en ik kwam tot de conclusie dat wij in ieder geval niet meer gingen doen dan onze trommelvliezen beschadigen – ook al was dat dan wel onder het genot van een pittige rooie. Na 2 uur vond ik dat ik beleefd genoeg was geweest. De pobrecito, zo te zien was hij erg opgelucht toen ik opstond en mijn vertrek aankondigde.

Lieve Ferdinand

hier zit ik dan, in de sportschool. Bezweet en verhit. Op mijn oortjes in Spotify komt een nummer langs waar we ooit samen naar geluisterd hebben op de Borneostraat. We zwijmelden erbij weg met sigaretten en wijn. Zoals zo vaak hoor ik ook vandaag de echo van je aanstekelijke lach en zie vlak voor me de fonkeling in je ogen als je een sneer of grap maakte. Vaak waren je woorden  en zinnen een balsem voor mijn ziel. Een feest van herkenning. Een estheet, een dandy, een gevoelig en fijnbesnaard mens. Intelligent en grappig. Gekweld en gecompliceerd. Ik hoefde je altijd maar weinig uit te leggen. Of we het nu hadden over de Pre-Rafaëlieten, Baccara, het Songfestival, de koninklijke familie, de jurk van de Hertogin van Cambridge of onze grootste idool, Oscar Wilde. Omdat je er niet meer bent kan ik nooit meer lachen of praten met je Ferdinand. Dat doet erg veel pijn. Het is alsof ik door een schitterende Italiaanse tuin wandel op een warme lenteavond vol heerlijk geurende bloemen, vlinders met kwinkelierende vogels. Dan kom ik in een soort doolhof en in wanhoop kijk ik naar de hemel vol lila en gouden zilveren serpentines, de schemering inleidend. Ik wacht tot ik je adem hoor en je lach weer herken. Zo loop ik rond in de tuin die nog steeds prachtig is maar slechts bloeit in herinnering. Ik mis je zo,zo erg.

Liefs,
Robbert

tijd

Ruik je het parfum

van onze herinnering ?

welke daar boven in de sterren hing

Hoe de punt van mijn neus zacht landde

in de lus van je schouder en hals

het moment verdween

Het gras wordt langzaam geel en dor

de verhalen van de zomer

eindigen onder mijn voetzolen

in mijn huis zijn de muren warm

er staat een lege fles

naast het bed

 

Lieve Orlando,

Wat is er gebeurd?

De afgelopen week zag ik een nachtmerrie-verhaal verdwijnen in de kantlijnen van de social media, het nieuws, gesprekken. Je had een date ‘geregeld’ via Grindr, zoals zovelen van ons dat weleens hebben gedaan. Midden in de nacht een bus pakken of op de fiets springen, de luidste stem in ons hoofd die van onze hormonen, onze eenzaamheid die beantwoord wil worden, vertaald naar geile sex. In de war? Misschien. Verloren? Dat kan. In de modder van de collectieve verontwaardiging, van Baudet tot Cowboys & Indianen, massahysterie over juf Ank en schaats-mania, werd jouw verhaal gereduceerd tot tweets en 100-woorden artikelen op Nu.nl. Ik schaam me. Het is kennelijk al bijna normaal, dat iemand sterft na een (uit de hand gelopen?) sex-date. Voorlopig is er nog geen verdachte. De berichtjes die je stuurde leken niet van jouw hand. Kijken mensen de andere kant op omdat het een te heftig, te naar, ziekmakend verhaal is ? Zijn mensen homo-geweld verslaggeving moe? Ik zou willen dat iemand je een stem had gegeven, of voordat je je huis verliet, een troostend woord, een knuffel, een gesprek. Ik weet ook niet of dat iets had uitgemaakt. Ik denk weleens na over hoeveel mensen zich kwijtraken in de dating app-wereld. Mannen hebben door Scruff, Grindr, Growlr etc. hun identiteit en self-esteem gelijk leren stellen aan ‘horny affirmation’. Het kwetsbaar opstellen verdoezelt door whatsapp berichten vol pikken en konten. Her en der zijn absoluut verhalen te vinden van mannen, die niet meteen een klik voelden, maar de avond zagen veranderen in een intiem, fijn gesprek met een paar borrels erbij, zonder chems, gewoon twee mensen die praten over het leven. Zijn deze verhalen vaker voorkomend? Was jij ook op zoek naar zo’n gesprek Orlando? Wilde je, net zoals de meeste van ons, gewoon liefde vinden, een veilige plek? Ik kan het je niet kwalijk nemen. Ik weet heus wel dat duizenden mannen per dag en nacht via de dating apps afspreken, ik veroordeel mensen niet die op zoek zijn naar wat geil vertier, of zelfs sex verslaafd raken door de apps of in plaats van jus d’orange inschenken of wat ochtend-yoga als eerste kijken hoeveel berichten ze hebben. Ik heb ze verwijderd, mijn profielen gewist. Een van de aanleidingen was een akelige nacht waarin een onbestemd voorgevoel steeds meer voet aan de grond kreeg. Het was rond 3 uur ’s nachts na een halve ‘nuit blanche’  op Bullchat te hebben doorgebracht, geschoren en gedouched, sprong ik op de fiets. Fucking Osdorp. Regen. Kou. Halverwege kreeg ik hartkloppingen, een paniek zorgde ervoor dat mijn ademhaling onregelmatig werd. Ik stapte af van mijn fiets en keek naar de regendruppels in het licht van lantaarnpalen op de Pieter Calandlaan. Het was bijna alsof ik gevaar kon ruiken. Ik maakte rechtsomkeert en ging mezelf thuis verdoven met een half seizoen Mad Men. Uiteindelijk ging ik pas rond vijf uur naar bed. Ik weet niet wat er gebeurd zou zijn als ik was doorgefietst. Ik weet niet Orlando, of je hebt getwijfeld, of bang bent geweest. Ik geloof niet dat de jeugd altijd roekeloos is. Ik geloof dat je gewoon een lekkere date wilde. Ik ken je niet, dat wil ik ook niet pretenderen. Op de foto’s die ik zag, zag ik een lieve, gevoelige jongen. Het verhaal van je lot houdt me dagelijks bezig. Het langzaam oplossen in de diarree van social media van het vreselijke wat gebeurd is. De random woede en verontwaardiging die op diverse onderwerpen wordt losgelaten, en dan in een week wordt ondergesneeuwd door het Forum voor Democratie en schaatspret. Voorlopig blijf ik elke dag woedend en verontwaardigd over je leven wat zo snel ten einde kwam. Ja, ik kan er niks aan doen. Ja, ik voel me machteloos. Ik hoop dat ik , hoe zwak ook, nu ergens een stem heb gegeven. Een stem die nu nog fluistert, maar duidelijker en luider  wordt naarmate je verhaal steeds verder verdwijnt in het gegil en gekrijs van de media.

 

De-vermiste-17-jarige-Orlando