Terug naar de sportschool

Het meeste wat ik doe in de sportschool (ja ja, ik heb sinds een maand een abonnement), is lachen. Daar zijn een aantal redenen voor. Onder andere het mannelijk schoon, dat spreekt voor zich. De knappe donkere lange man die altijd alleen komt fietsen en een boek leest. De Braziliaanse reus die tijdens zijn cable curls non-stop in de spiegel kijkt en de vuurrode hoofden van de studenten met Nereus-kuiten en hun verbeten smoelwerken. Ja, daar krijg ik een glimlach van op mijn gezicht. Natuurlijk had de in-house trainer van mijn nieuwe sportschool een perfecte glimlach, prachtige huid, een gouden ketting met ‘R’ (Rosalie? Ricardo? Ramona?) om en een hele lieve stem, met een licht Antilliaans accent. Ik word nu vast uitgemaakt voor racist, maar het deed me denken aan gesmolten mokka. Er waren gespierdere mannen, grotere mannen en bredere mannen maar voor 1 uur was ik het testosteronslaafje van N. Het heeft iets heerlijks, iets louterends om door iemand een uur lang non-stop te worden afgemat. (O, wacht…Nu komen er parallellen met een andere fysieke activiteit in mijn hoofd..) We hadden een beleefd en heel kort gesprek, waarin mijn lengte, gewicht en conditie werden genoteerd. Het duurde een paar seconden voordat N. begreep dat ik NIET groter wilde worden of gespierder, maar wat meer – zoals dat heet – ‘definitie’ wil en wat ‘droger’ (woorden die ik amper mijn strot uitkreeg). Het parcours was pittig, maar ik hield meteen van N. want tijdens de sets die hij me opdroeg te voltooien, liet hij een paar tellen weg met een vette knipoog. Tijdens de crunches gaapte hij zelfs luid en duidelijk gevolgd door een brede lach. Ik mag wel zeggen, in zo’n hormonale poel een welkom relativerend gebaar. Wat kan ik zeggen over de sportschool? Het is een goedkope tent, waar het aan een béétje leuke aankleding of styling ontbreekt, maakt niet uit, daar betaal je niet voor. Er zijn geen douches en je moet zelf een slotje kopen voor het kluisje dat je wilt gebruiken. Het is laagdrempelig, op een doordeweekse avond zie je HTML-hipsters, twijfelende twinks, stoere Molukse dames, corpsmeisjes (sorry, maar ik zag echt niet dat hij nog op 140 kilo stond, Cathelijne!), een hele batterij Grindr-profielen (verfrissend en soms schrikbarend hoe een profielfoto kan verschillen van de realiteit), hier en daar een vrijgezelle HP/de Tijd lezer en tot slot Dappere Diny die in haar huispak ook effe op de crosstrainer komt hijgen. Natuurlijk is dit circus van verscheidenheid heel inspirerend en voor een fantasierijk brein als het mijne een bron van eindeloos vermaak. Maar …wat is dat toch…een kleine bedompte ruimte gevuld met verschillende lichamen, meest mannen, waar doet het me ook alweer aan denk…Oja. Natuurlijk. Een paar seconden lang ben ik weer Robbert-met-de-puistjes uit klas 1B. Dat knagende zelfbewustzijn, een fractie van een paar seconden. Ik zie er nu anders uit en beweeg vooral anders en straal denk ik ook wat andere energie uit. Wil alleen maar zeggen dat ik bij sommige dames en heren wat zelfbewustzijn en onzekerheid herken. Dan lach ik maar vriendelijk naar ze. In een bepaald opzicht voel ik aan, dat deze sportschool mij nog veel goede momenten gaat brengen. Uiteraard sport ik omdat ik “er een beetje leuk uit wil zien” maar die motivatie is ondergeschikt aan de zooi endorfinen en dopamine die ik aanmaak, om nog maar te zwijgen van de adrenaline die door je lijf giert. Voor iemand die met stemmingswisselingen te maken heeft, (in de trant van himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt) is het een gigantische oppepper. Nu vertel ik natuurlijk niets nieuws, dit is al zo bekend en oud als de weg naar Rome. Ik word blij van het uur wat ik er doorbreng, puur en alleen door te bewegen een beter gevoel krijgen over jezelf. Het is zo eenvoudig, als je de stap maar een keer zet. Natuurlijk gaat het krijsende zelfmedelijdenmeneertje niet meteen zitten en zijn mond houden, wel heb ik nu het gevoel dat hij snel zijn bek dicht houd nu ik meer beweeg, oplet wat ik eet, en ook mijn slaappatroon in de gaten houd. In het leven maakt men goede keuzes, en foute keuzes. But by Lord, wat voelt het goed als blijkt, dat je de juist keus hebt gemaakt!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s