RUPS

Mijn gedachten doen me denken aan een rups. Tussen de strepen zonlicht door, voorzichtig en met beleid, beweegt de rups zich in de natuur. Zou een rups net als mijn brein schrikken als ze zichzelf in de spiegel zou zien ? De kleur, de haartjes? Of zou de rups denken ‘Oh fuck it, ik word toch een vlinder, so what the heck’ ? Dan is er weer de schaduw van een blad van een plant, soms kijk ik omhoog en zie ik de zon. Als ik even uitrust en geniet van het moment rust, fantaseer ik over dat ik mezelf opeet en een vlinder wordt. Ik trek mijn schouders op en probeer een fietser te ontwijken op de stoep. Waarom zou ik willen dat mijn gedachten zichzelf opeten? Is het niet beter om te zorgen dat zij zelf vlinders worden zonder roofbouw te plegen? De mensen met chips en bier in de rij achter mij in de Vomar kijken naar de tegels onder hun voeten. Zouden ze denken weleens, wat ik denk. De vrouw met het pentagram die de rolstoel duwt van de oude man kijkt vertwijfeld. Ze aait de man over zijn haar. Het is dun. Hij is ook dun. Langzaam buigt zij voor over en plaatst uiterst teder een zoen op zijn hoofd. Dan komen er een paar luidruchtige toeristen binnen en de mijmering is voorbij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s