Voor Annie

Eén van de meest indringende en immer terugkerende herinneringen in mijn leven is de herinnering aan de gang van het tweede huis van mijn opa en oma aan de Walramstraat in Sittard. Specifiek de geur in die gang. Toen ik kleiner was, verdwaalde ik in de ongelooflijk grote tuin om het (eerste) statige huis van mijn opa en oma aan de Parklaan in diezelfde stad. Rondjes rennen, schommelen, appels rapen, lekker jezelf bang maken op de trap naar beneden, de kelder in, met die typische vochtige geur een mengsel van welhaast – wat zo leek – levende stenen, een spoor van oud wild wat er vroeger werd opgehangen om te besterven en iets, waar de ogen van een klein jongetje automatisch naar toe getrokken werden; schitterende grote ouderwetse blikken waar de heerlijkste zoetigheden, bakbenodigdheden en andere schatten in verborgen zaten. ‘Koek’ stond er op, geloof ik, en ‘Zoet’. Elk bezoek werd zo een kleine ontdekkingsreis. Ook in dat huis vond ik al, heel jong, dat mijn oma zo lekker rook. Dat is misschien een vreemde zin. Mijn oma tja, hoe zal ik het beschrijven, het is niet makkelijk om een geur of  een parfum uit te drukken in woorden, rook naar geborgenheid, onvoorwaardelijke liefde. Haar mantels en sjaals en zelfs handtassen en handschoenen ademden een mélange van citroencake, L’Air du Temps van Nina Ricci, Miss Helen lippenstift, Elnett hairspray en iets subtiel-zoets van haarzelf. De gang op de Walramstraat rook naar liefde. Naar familie. Naar geborgenheid. De kennis dat je jezelf misselijk ging eten en drinken aan twee glazen Cassis gemengd met twee volle handen winegums – tot mijn schaamte bekennende, dat het weckpotje winegums na ons bezoek vaak leeg achtergelaten werd. Het gekwetter en geschater in de gang als de familie ‘en troupe‘  de stad in ging, uit eten, carnaval of naar de kerk. Later, in mijn pubertijd, die niet altijd even makkelijk verliep, bezocht ik om de zoveel maanden mijn oma en ging ik logeren bij haar. Mijn opa leefde toen niet meer. Ik merkte dat wij elkaars gezelschap heel erg waardeerden, ook al was ik totaal kansloos als het ging om scrabble – waarbij mijn oma meestal een glaasje sherry en ik een glaasje vermouth nuttigde – en haar ongelooflijke kookkunsten en talent voor conversatie. Soms tiepte ik prologen van verhalen op de oude schrijfmachine van opa en bladerde urenlang door oude foto-albums. ’s Middags gingen we vaak wandelen om dan in het park de eendjes te voeren. ’s Ochtends haalde ik vlaai of brood bij Daniëls en ’s avonds naar haar favoriete Italiaan.  Voor mij waren die weekenden een heerlijke vlucht uit de realiteit van de middelbare school en onzekere en angstige momenten. Soms vroeg mijn oma of ik een plastic tasje of iets uit de keuken wilde pakken terwijl zij zich opmaakte en klaarmaakte om naar buiten te gaan. Dan keek ik stiekem naar haar in de deuropening. Hoedje, lippenstift, handtas. Een vast ritueel. Een ritueel wat op mijn netvlies staat gebrand. De wereld is vol luxe producten, onbetaalbare handtassen, lippenstiften en parfums. Het parfum van mijn oma, de terugkerende herinnering en haar liefde kan men nooit in een flacon vangen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s