MEEUWEN

Verwachtingen vliegen hoog en snel boven mijn hoofd als meeuwen over de zee de lucht is donker grijs bijna zwart hier en daar paars ze schreeuwen het klinkt schel en hard. ik kan ze niet bereiken, maar ik blijf er naar kijken. Zo ver weg zijn ze niet ,lijkt het maar dat optisch bedrog. ze zijn eigenlijk heel ver weg, en vee lte hoog, ik kan er niet bij. Het onrustige en snelle fascineert me, de rustvan de branding en de aardsheid van de zandkorrels is even fijn en prettig maar na een tijd wil ik rennen, zwemmen, vliegen, net als de meeuwen scheren over het strand. Is dat mijn eigen mindfuck? Kan ik op het strand blijven zitten en de korrels voelen in mijn handpalm en de zilte lucht opsnuiven. Ja dat kan. Wil ik dat. Ik weet het niet. Een onrust is een soort gewoonte geworden, net zo’n gewoonte als kijken naar een draaiende wastrommel of de dwangneurose om naar het centrale plekje te kijken op iemand’s nek als ik achter ze sta in de rij bij de supermarkt, of in de zomer, achter ze fiets. Is een gewoonte een van de moeilijkste dingen om af te leren? Ik denk het wel. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Een cliché wat veiligheid en troost biedt, ook al is het meestal niet zo heel erg goed voor je. Maar wat als je de gewoonte doorbreekt of je leert hem af? Zijn we niet zo geconditioneerd dat we ons zelf dan meteen weer een nieuwe gewoonte aanleren? En waar staat dat die goed of slecht is? De meeuwen zijn lekker luidruchtig. Er is lucht, water, hun sterke en stoere vleugels en hun kijvende geluiden. De elementen omringen hen als zuurstof om ons heen. Ik doe mijn ogen dicht en leun een beetje naar achteren en begraaf mijn handen diep in het zand, en leun nog wat verder achter over, zodat het lijkt alsof ik weg zak een beetje in het strand, in het zand, in het aardse. Er komt iemand langs die het over een makelaar heeft. Een meisje wat mobiel aan het bellen is. Gillende kinderen. De geluiden ervaar ik als pijlen uit een boog of kogels uit een pistool. Nog een poging dan maar. Ik doe mijn ogen weer dicht en ga nu achter over liggen in het zand. Ik dwing mezelf bijna om me te focussen op het geluid van de zee, de golven, het water. De andere geluiden hoor ik nog wel, maar op den duur wordt het minder. Het begint harder te waaien. De meeste mensen draaien zich om en gaan richting auto, friteskraam of warme chocolademelk (al dan wel met of zonder slagroom). Ik haal nog een keer diep adem en negeer de dorst en honger en loop in de storm naar IJmuiden. Het is vijf uur als ik in de lege bus neerplof. Ik was even alleen met de elementen. Er was bijna niemand. Daar ben ik dankbaar voor. De buschauffeur, een oudere, denk Surinaamse of Antilliaanse man, kijkt me lachend aan. “Hee man, lekker gewandeld?” De dag begon in twijfel en eindigde in dankbaarheid.

Advertenties

2 thoughts on “MEEUWEN

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s